Van recreatiepark naar woonconcept voor senioren
Jullie zien kansen om verouderde recreatieparken te transformeren tot kleine woongemeenschappen, en in het bijzonder bij te dragen aan de bouw van levensbestendige woningen voor senioren in de sociale context van samen zorgeloos wonen. Hoe is dat ontstaan?
“AH Projectontwikkeling heeft jarenlang o.a. in de recreatieve vastgoedsector haar sporen verdiend. Na de coronacrisis zakte het nationaal toerisme in en bleken parken en campings minder exploitabel. Toen ontstond het idee om een aantal parken te transformeren van tijdelijke naar (semi)permanente bewoning. Er zijn veel kleinschalige initiatieven, die zijn prachtig, maar het oplopende woningtekort noopte om grotere stappen te zetten met name als het gaat om duurzame ouderenhuisvesting.”
Wat maakt het concept ‘Vitaal Ouder Worden, Zorgeloos Wonen’ anders?
“AH Projectontwikkeling wil grootschalige levensloopbestendige woningbouw combineren met georganiseerde gemeenschapskracht en zocht een concreet antwoord op actuele opgaven zoals vergrijzing, dreigende personeelstekorten in de (thuis)zorg en druk op de eerstelijnszorg, eenzaamheid en het verdwijnen van buurtvoorzieningen.
De kracht van het concept zit in een aantal punten:
- Doorstroming: senioren in een nieuwe levensfase een comfortabel alternatief bieden in de directe omgeving.
- Betaalbaarheid: woningen moeten voor alle doelgroepen onder de betaalbaarheidsgrens vallen.
- Zorg nabij: wonen en autonomie zijn leidend, maar zorgvoorzieningen worden dichtbij georganiseerd. En via een communitymanager en VvE-beheer met zorgfunctie zijn preventie en vroegsignalering geborgd.
- Meerdere generaties door elkaar: voor het sociale netwerk en het tegengaan van eenzaamheid bieden we huisvesting voor meerdere generaties.
- Schaalgrootte: het concept moet schaalbaar, financieel haalbaar en repliceerbaar zijn.
Door deze opzet neemt de zorg aan twee zijden af. Door preventie is er minder belasting voor professionele zorgmedewerkers en doordat het risico op eenzaamheid afneemt”
Wonen in een gemeenschap
Uit het onderzoek bleek dat ruim de helft van de verhuisgeneigde respondenten interesse heeft in het concept. Ook onder 55-plussers zonder verhuiswens gaf bijna 20% aan toch bereid te zijn te verhuizen. Tegelijkertijd was er een grote groep twijfelaars. Vooral over de ‘georganiseerde gemeenschapskracht’ liepen de meningen uiteen: voor de één een toekomstdroom, voor de ander juist een schrikbeeld.
Welke inzichten uit het onderzoek zijn jullie het meest bijgebleven?
“De reactie van de doelgroep was overwegend positief en kansrijk. We zagen waar de twijfel zat en waar die vandaan kwam. Dat bevestigde dat de aanpak niet alleen op kwantitatieve aspecten moet worden gebaseerd, zoals schaarste, maar ook op kwalitatieve punten, zoals beleving en samenkracht. Mensen zoeken geen huis om in te wonen, maar een wijk om in te leven.
Maar ze willen zich niet opnieuw in schulden steken, dat werkt remmend. En een deel van de respondenten ziet verhuizen als een obstakel. Dat riep de vraag op hoe verhuisprikkels kunnen worden gestimuleerd.”
Wat nemen jullie mee om het concept verder te verbeteren?
“Het concept is kansrijk, maar nog niet voor iedereen. De sociale component is dubbel: mensen willen autonoom leven, maar niet eenzaam worden. Tegelijkertijd wil men niet verplicht worden deel te nemen aan allerlei ‘clubjes’. Dat moet goed worden uitgewerkt en toegelicht. Echte gemeenschapskracht en communities kunnen alleen spontaan ontstaan.
Juist de groep twijfelaars biedt veel kansen. De wensen zaten meer in de randvoorwaarden, zoals financiën, zekerheid van ‘er later ook kunnen wonen’ en gemeenschapskracht, dan in een mooie, luxe en ruime woning. Maak het concreet, financieel duidelijk en minder verplicht sociaal. Dan stapt deze groep zonder meer in. Verhuisbereidheid is de sleutel.
Over het algemeen geven de resultaten uit het onderzoek vertrouwen om het woonconcept verder door te ontwikkelen.”